|
| |
|
| ဘ၀ထဲက ရတနာ၊ ရင္ထဲက ကဗ်ာ (၅၅) |
(၁) (၂) ပုဂံေလသံေပါက္တဲ့ကဗ်ာ၊ ပုဂံအသံုးအႏႈန္း၊ ပုဂံ႐ႈခင္း၊ ပုဂံနံ႔သင္းေနတဲ့ကဗ်ာ။ ေအး … ေခတ္နဲ႔ကဗ်ာအေၾကာင္း စဥ္းစားခန္း၀င္မိတယ္။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ။ စဥ္းစားမိသမွ်၊ ေတြးမိသမွ်ကုိ ဒီလုိခ်ၿပီးေရးမိတယ္။ ကဲ … ဖတ္ၾကည့္ပါအုံး။ “ကဗ်ာအလွ ရွာပံုေတာ္” ဘုတ္အုပ္တအုပ္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာ့ျဖစ္ပံု သနစ္စံုကုိ ရင္ဖြင့္တင္ျပမိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပိေတာက္ပန္းကေလးနဲ႔ နန္းဆန္ဆန္ေရးဖို႔လား။ ထေနာင္းခက္ကေလး ဆံၿမိတ္ခ်ၿပီး တသသဖဲြ႕ရမွာလား၊ ခေယာင္းလမ္းမွာ အေမာင္းၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ လွည္းတန္းႀကီးကုိ ဖြဲ႕ရမွာလား။ စဥ္းစားစရာ။ “ကဗ်ာမႈမွာ၊ ၾကက္ဥကုိအစ၊ ရွာတတ္ရေသး… တဲ့”။ ရာမရကန္ဆရာ ဦးတုိးက လမ္းစေဖာ္ေပးတယ္။ ကဗ်ာမႈဟာ တရားေသမရွိ။ ပုံေသကားက်မရွိ၊ စာဆုိဥာဏ္သာရွိခဲ့ရင္ “သုိ႔က … သုိ႔၊ သည္က … သည္၊ ဆုိတုိင္းတည္ရသည္။ ၫြန္႔ရွည္ပင္သန္၊ သိဒၶိၿပီးဥာဏ္” နဲ႔ ဖန္တီးတတ္ဖုိ႔သာ ပဓာနလုိ႔ လမ္းျပခဲ့ပါတယ္။ ဥာဏ္ရွိသလို ေစစားေပေတာ့။ (၃) အေမွာင္ရွိမွ အလင္းသိၿပီး အလင္းရဲ႕တန္ဖိုးကုိ သိမွာေပါ့။ အဆိုးရွိမွ အေကာင္းရဲ႕တန္ဖုိးကုိသိၿပီး အေကာင္းကုိ စိုက္ပ်ဳိး ပ်ဳိးေထာင္မွာေပါ့။ လူ႔ကမၻာဆုိတာ အမႈတကာစံုပါေပ့။ ေဆးေရာင္ေတြလဲစံုပါေပ့။ သံစဥ္သစ္ေတြ အၿမဲဟစ္ေနတဲ့ကမာၻ၊ ေဆးေရာင္သစ္ေတြ အၿမဲစပ္ဟပ္ေနတဲ့ကမၻာ၊ ကာရန္သစ္ေတြ အၿမဲရွာတတ္ေနတဲ့ကမၻာ။ လူ႔တေခတ္တုိင္း အဖုအထစ္ေတြရွိစၿမဲ။ အေဟာင္းအသစ္ေတြ ႀကံဳစၿမဲ။ အေမွာင္အလင္း ညႇိလိုက္ေတာ့မွ ပ်င္းရိဖြယ္မရွိတဲ့ လူ႔ကမၻာသံစံုျဖာေနေတာ့မွာေပါ့။ အဲ …. သတိနဲ႔ေန၊ သတိန႔ဲေသမွ အသိနဲ႔ေျဖသာမွာ မဟုတ္လား။ လူ႔ကမၻာရဲ႕ ေ၀ဒနာဇာတ္အစုစုကုိ အမွတ္တခုရယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ဆင္ျခင္ဖုိ႔ေတာ့ လိုပါသဗ်။ “မ်က္ျမင္မွာ ဥာဏ္တြဲလုိ႔၊ အနဲနဲ႐ႈပါ” လုိ႔ လယ္တီဆရာေတာ္က ေဟာထားသားကပဲ။ ။ ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၁၅၁)၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၅ |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |