|
|
|
|
ဘ၀ထဲက ရတနာ၊ ရင္ထဲက ကဗ်ာ (၂) ကဗ်ာကိုဖတ္ရတာ ရသတမ်ဳိးပဲ။ ကဗ်ာထဲက စကားလံုးကေလးေတြက ဘယ္စကားနဲ႔မွ မတူဘူး။ လွေနတာကုိး။ “လ” လုိ႔ ႐ိုး႐ိုးေခၚတာ အသိသားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ “စန္း” တုိ႔ “ေသာ္တာ” တုိ႔ “ပုဏၰမီ” တုိ႔ … စတဲ့ ႂကြယ္၀တဲ့ စကားလံုးကေလးေတြ ၾကားရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဆန္းသစ္သြားသလုိလုိ။ “စန္းယုန္ပြင့္ငယ္ စကားလံုးေတြက အနက္တူေပမယ့္ လွည့္စားတတ္တယ္။ ခံစားမႈကုိ ႏိႈးတတ္တယ္။ အာ႐ံုေတြကို တိမ္းၫြတ္ေစတတ္တယ္။ ကဗ်ာထဲမွာ ပၪၥလက္လို လွည့္လွည့္ျဖားျဖား ဖမ္းစားတတ္တဲ့ စကားလံုး ေလးေတြပါတယ္။ ဒီလုိဆုိေတာ့ ကဗ်ာေတြကုိ မဖတ္ဘဲကုိ မေနႏုိင္ဘူး။ စြဲလမ္းေနေတာ့တာပဲ။ “ေႏြမွာသစ္ရြက္ေတြေႂကြတယ္” ဆုိတဲ့ ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္း အနက္႐ိုးကုိ “ေလခ၊ ေျမသက္၊ စ်ာန္၀ိတက္သုိ႔ က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဆရာမင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ “သေျပညိဳ” ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးကုိ ဖတ္ရတယ္။ ေခါင္းအုံးေအာက္ထားၿပီး အျမတ္တႏုိးဖတ္ရတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးေပါ့။ အားတုိင္း ခဏခဏ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဖတ္တုိင္း ၾကည္ႏူးတဲ့အရသာကုိ ခံစားရတယ္။ ခံစားရတုိင္း ျပန္ျပန္ဖတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကဗ်ာေလးေတြက ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ပ်ံ၀ဲေနတာေပါ့။ “ဆန္းစခါေႏြ ဒီကဗ်ာပိုဒ္ကေလးကလဲ ႏွလံုးသားထဲမွာစြဲၿပီး ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ၀ဲေနေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္နဲ႔မရင္းႏွီးတဲ့၊ သူစိမ္းျပင္ျပင္ျဖစ္ေနတဲ့ စကားလံုုးေတြ မပါဘူးလား။ ပါတာေပါ့။ တခ်ဳိ႕တေလ ပါတာေပါ့။ “ေရာ႐ု” တုိ႔ “ရတု” တုိ႔၊ “ၿမိဳင္တိုက္စံုယံ” တုိ႔။ ဒါေပမဲ့ လူရင္း မိတ္ရင္းေတြနဲ႔ တသားတည္းေရာေနေတာ့ တခ်ဳိ႕စကားလံုုးေတြကုိ သူစိမ္းျပင္ျပင္လုိ႔ မထင္မိေတာ့ဘူး။ အသာတၾကည္ပဲ လက္ခံလိုက္ၿပီးသားျဖစ္သြားတယ္။ ကဗ်ာသံုးစကားလံုးေတြအျဖစ္နဲ႔ တုိးလုိ႔ေတာင္ခ်စ္မိသြားတယ္။ အသံအေနအထား၊ အသံအစီအစဥ္ကလဲ ေခ်ာေမာေျပျပစ္၊ “ေရႊေၾကာင္ဖား ၿမီးဖ်ားလုိက္သုိ႔” ဆုိတဲ့ ေရာ္ရြက္ေႂကြဟန္ကုိႏိႈင္းတ့ဲ အႏိႈင္းစကားကလဲ အာ႐ံုထဲမွာ စြဲထင္ေနေလေတာ့ ဒီကဗ်ာပုိဒ္ကေလးကုိ မခ်စ္ဘဲ မေနႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္္မိေတာ့တယ္။ အုိ … ကဗ်ာဆုိတာ ႏွလံုးသားရဲ႕သံေယာဇဥ္ဖြဲ႕ရာ ရတနာတမ်ဳိးပါလား။ “တီတာတာ အမူပ်ဳိ႕ရန္ေကာ ျဖစ္ႏုိင္တာပဲေလ။ စိတ္ဦးလွည့္ရာ ေႏြကဗ်ာေတြ ေတြးမိေနဆဲမွာပဲ အေနာက္ႏုိင္ငံမွာ ေႏြေႏွာင္းစ႐ႈခင္းကုိ ျမင္ေနရၿပီ။ မၾကာခင္ ေဆာင္းလာေတာ့မယ္။ ရြက္ေႂကြရာသီလာဖုိ႔ အရိပ္အေရာင္ ျပေနၿပီေလ။ ပင္လံုးကၽြတ္ တခ်ဳိ႕က နီျမန္းေန။ အစိမ္ေရာင္ၾကားက အနီေရာင္။ အႏုအရင့္ အဆင့္ဆင့္။ ဘယ္လုိ တင့္ေမာမွန္းမသိ။ လြင့္ေမ်ာစရာ။ လွအားပါရဲ႕။ ေႏြေႏွာင္းပန္းခ်ီ။ အနီေရာင္။ အနီေရာင္ဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔သမုိင္းစဥ္မွာ “ေတာ္လွန္ေရး” ကုိ သတိရသည္ခ်ည္း။ အနီထဲက ၾကယ္ျဖဴပြင့္။ ကိုယ့္သမုိင္းနဲ႔ကုိယ္ေပါ့။ ဖက္ဆစ္ေတြကိုေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ မတ္လ။ မတ္လဆုိတာ ျမန္မာႏုိင္ငံအဖို႔ အေဟာင္းေႁခြတ့ဲ တေပါင္းေႏြ။ “ဒဂုန္တာရာ” က … ပတၱျမားရည္ေတြ မုိးေကာင္းကင္အက္ေၾကာင္းႀကီးက စီးက်လာတယ္။ အဲဒါလဲ ေႏြဖြဲ႕တခုပါပဲ။ ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၈၉)၊ ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၀ |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |