သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးဌာန၊ ျမန္မာသစ္လုပ္ငန္း သစ္ထုတ္ေရးဌာနမွာ မဆလေခတ္မွ န၀တ ေခတ္တိုင္ေအာင္
ႏုိင္ငံေတာ္ဘ႑ာနဲ႔ ၀ယ္ယူထားတဲ့ ေျမထိုးစက္၊ သစ္တင္စက္ မ်ားစြာရွိပါတယ္။ နအဖ တက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ သစ္ထုတ္ေရးဌာနအေနနဲ႔ စက္ယႏၲရား၊ သစ္တိုက္ယာဥ္၊ ဆင္ စတဲ့ သစ္ထုတ္အင္အား မ်ားစြာရွိေပမယ့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ညံ့ဖ်င္းသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ စီမံခြင့္မရ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ဌာနပိုင္စက္၊ ယာဥ္၊ ဆင္ေတြနဲ႔ သစ္ထုတ္ျခင္းမွာ မရွိသေလာက္ နည္းပါလာလုိ႔ ဌာနပိုင္စက္ေတြအလုပ္မရွိေတာ့ပါ။
သစ္ထုတ္ခြင့္အား ျပင္ပပုဂၢလိက ကုမၸဏီေတြကို တာ၀န္ေပးေစခိုင္းလာတယ္။ ဒီလုိေစခုိင္းမွသာ ၀န္ႀကီးက ကုမၸဏီ သူေဌးေတြနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႕ခြင့္ရၿပီး ကိုယ္က်ိဳးရွာႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ လုပ္ငန္းခြင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္စနစ္ ေျပာင္းလဲလာလုိ႔ အဆင့္လိုက္ ကိုယ္က်ိဳးရွာမႈပံုစံေတြလည္း ေျပာင္းလဲလာပါတယ္။
ယခင္ကေတာ့ (ေငြ၊ ပစၥည္း၊ စက္ေမာင္းဆီ) ကုန္က်စရိတ္ကို ပိုျပၿပီးကိုယ္က်ိဳးရွာခဲ့ၾကေပမယ့္ အခု ကုမၸဏီေတြကို တာ၀န္ေပးလုိက္ေတာ့ အထက္ပိုင္းကသာ သက္ဆိုင္ရာကုမၸဏီနဲ႔ လက္၀ါး႐ိုက္ၿပီး ကိုယ္က်ိဳးရွာလာပါေတာ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ အလုပ္မရွိေတာ့တဲ့ ဌာနပိုင္စက္ယႏၲရားေတြကို အဆင့္လိုိက္ သက္ဆိုင္ရာကုမၸဏီေတြကို ငွားစားၾကပါ ေတာ့တယ္။
ထူးကုမၸဏီကေတာ့ သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးဌာနတခုလုံး ၀န္ႀကီးကေတာင္ မလွန္ႏုိင္လို႔ သူတို႔ကုမၸဏီအတြက္ ဌာနပိုင္စက္ေတြကို အလကားေပးသံုးရပါတယ္။ သူတို႔ သေဘာက် လုပ္မေပးတဲ့သူဆိုရင္ နယ္ေျပာင္းတာ မ်ိဳးျဖစ္ေစ၊ တမ်ိဳးမ်ိဳး ဒုကၡေရာက္သြားႏုိင္လို႔ပါ။ ၀န္ႀကီးကေတာင္ ေတဇကိုေတြ႔ခ်င္ရင္ ဖုံးဆက္ရက္ခိ်န္းယူရ ပါတယ္။
တ႐ုတ္တရားသူႀကီးေပါင္ခ်ိန္ ညည္းသလို “ၾသ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳး ရိွတယ္” လို႔ ေျပာရမယ့္ ျမန္မာျပည္ ျဖစ္ေနၿပီလား မသိပါခင္ဗ်ား။
ေမာင္သစ္ေတာ |
