တာခ်ီလိတ္-မယ္ဆိုင္ အမွတ္ (၁) ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားေပၚရွိ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး ဦးစီးဌာန (နကသ) အဖြဲ႕သည္ ေအာက္ေျခလူတန္းစားမ်ား တပိုင္တႏိုင္ ေရာင္း၀ယ္လုပ္ကိုင္စား ေသာက္ေနသူမ်ားအား အေတာ္ဒုကၡေရာက္ေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေနပါသည္။ က်ေနာ္တို ့ေအာက္ေျခလူတန္းစားမ်ားသည္ တေန႔လုပ္ တေန႔စားဘ၀မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
တာခ်ီလိတ္မွ မယ္ဆိုင္ေစ်းသို ့ၿခံထြက္ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ားေရာင္းခ်ေသာ ရွမ္း၊ အခါ၊ လားဟူ၊ ျမန္မာႏွင့္ အျခားတိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ေန႔စဥ္ နံနက္ (၆) နာရီ တံတားဖြင့္ခ်ိန္တြင္ အထမ္း/တြန္းလွည္းမ်ားျဖင့္ တာခ်ီလိတ္မွ မယ္ဆိုင္ေစ်းသို ့သြားေရာက္ေရာင္းခ်ၾကပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း တံတားေပၚရွိ နကသ၊ နကသရဲ အဖြဲ႕တို ့သည္ က်ေနာ္တို ့ေရာင္းခ်ေသာ ၿခံထြက္သီးႏွံပစၥည္းမ်ားကို သြားေရာက္ေရာင္းခ်ျခင္းခြင့္မျပဳပါ။ သို႔ေသာ္လည္း တာခ်ီလိတ္ရိွ ကုန္သည္ႀကီးမ်ားသည္ ကားႀကီးကားငယ္ျဖင့္ ဆန္၊ ေျမပဲ၊ ပဲဲပုပ္ႏွင့္ အျခားပစၥည္းမ်ားကုိ မယ္ဆုိင္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေန႔စဥ္ သြားေရာက္ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားေနၾကပါသည္။ နကသမွ ဦးစီးအရာရိွ ေဒၚေဌးေဌးသည္ အမွတ္ (၁) ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားေပၚမွ ေစ်း၀ယ္ ေစ်းေရာင္းသူမ်ားကို ေန႔စဥ္ အခြန္အေကာက္မ်ား ေကာက္ခံေနပါသည္။
ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာ (၈) ရက္က မယ္ဆိုင္ၿမိဳ႕မွ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္သည္ က်ေနာ္၏အိမ္၌ၾကည့္ရန္ LG အမ်ိဳးအစား (၂၁) လက္မ တီဗီအေဟာင္းႏွင့္ LG ေအာက္စက္ အေဟာင္းတစံု၊ ကေလးေဆာ့စရာအ႐ုပ္မ်ား၊ ေကာ္ဖီထုပ္ႏွင့္ မိုင္လိုထုပ္္မ်ား
လက္ေဆာင္ေပးသျဖင့္ မယ္ဆိုင္ၿမိဳ႕မွ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕သို ့သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ျဖင့္ သြားေရာက္
သယ္ယူခဲ့ပါသည္။ အဆုိပါပစၥည္းမ်ားကို ထိုင္းအေကာက္ခြန္အဖြဲ႕က ပစၥည္းအေဟာင္းမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းမရွိပါ။ သို႔ေသာ္လည္း တံတားအဆံုးတြင္ရိွေသာ နကသ၊ နကသရဲ အဖြဲ႕မွ ဦးစီးအရာရွိ ေဒၚေဌးေဌးႏွင့္အဖြဲ႕သည္ က်ေနာ္အား အခြန္ေငြမ်ား ေကာက္ခံခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ္က “အစ္မႀကီး ပစၥည္းေတြက အေဟာင္းေတြပါ။ က်ေနာ္အိမ္မွာၾကည့္ဖို ့ သူငယ္ခ်င္းက ေပးလိုက္တာပါ။ ထိုင္းအေကာက္ခြန္နဲ ့ျမန္မာအေကာက္ခြန္အဖြဲ႕ေတြက ပစၥည္းအေဟာင္းေတြ ျဖစ္လို႕အခြန္မေကာက္ခဲ့ပါဘူး“ ဟု ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ ထိုအခါ ဦးစီးအရာရိွ ေဒၚေဌးေဌးက အဆိုပါပစၥည္းမ်ားအား အခြန္ေငြမေပးေဆာင္လွ်င္ သယ္သြားခြင့္မျပဳႏိုင္ေၾကာင္း၊ က်ေနာ့္အေနျဖင့္လည္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္သည့္အတြက္ နကသသို ့အခြန္ေငြ ဘတ္ (၂၀၀) (ေဒသသံုးေငြ)၊ နကသ ရဲသို ့ ဘတ္ (၅၀) ကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ျဖင့္ ေပးခဲ့ရပါသည္။ ယခုလို က်ေနာ္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္သည္ က်ေနာ္တေယာက္္တည္းမဟုတ္ဘဲ တံတားေပၚတြြင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ေနၾကေသာ တိုင္းရင္းသားမ်ားအားလံုးႀကံဳေတြ႕ေနရသည္မွာ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်ျဖစ္ပါသည္။
ၿမိဳ႕ခံတဦး |
